تبصره : حديث لا يقوم السّاعة و على وجه الارض من يقول : اللَّه اللَّه در دو جاى « اسفار » عنوان شده است ، و مولى صدر در آن بيانى دارد ، يكى در آخر فصل اول فن پنجم جواهر و اعراض ( ج 2 ط 1 ص 160 ) ، و ديگر در آخر فصل سوم باب يازدهم كتاب نفس آن ( ج 4 ط 1 ص 157 ) و در حقيقت مأخذ گفتارش و معنايى كه براى حديث بيان فرموده است از همان موضع مذكور فصّ يونسى است . و نظر شريفشان در بيان حديث و به خصوص در بارهء وجه الارض خيلى لطيف و دقيق است و مراجعهء بدان براى كسى كه زبان فهم است خالى از لطف نيست . تبصره : خداوند سبحان در معارج قرآن فرمود : إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً * إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً * وَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً * إِلَّا الْمُصَلِّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ ( 20 - 24 ) ، و در نساء فرمود : فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِكُمْ ( 104 ) ، در آل عمران فرمود : الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ ( 192 ) ، و در طه فرمود : أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي ( 15 ) كه صلاة را وسيلهء ذكر قرار داده است . و دانستى كه مقصود اشرف از وسيله است ، بنا بر اين در كريمهء عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ دقّت شود تا دانسته شود كه دوام در ذكر دوام صلاة است و دائم الذكر دائم الصلاة است . اين نه قول من است قول باقر علوم اولين و آخرين - صلوات اللَّه عليه - است كه در اول جزء دوم نوزدهم « بحار » از تفسير عيّاشى روايت شده است : أبو حمزة الثّمالىّ عن أبى جعفر عليه السّلام قال : لا يزال المؤمن في صلاة ما كان في ذكر اللَّه ان كان قائما أو جالسا أو مضطجعا لأنّ اللَّه يقول : الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ - الآية . و في رواية اخرى عن أبى حمزة عن أبى جعفر عليه السّلام مثله ( ص 3 ط 1 ) . امام فرموده است : تا در ياد خدايى همواره در نمازى . خوشا آنان كه دائم در نمازند . اگر اهل نمازى و نيازى * برون آ از دعاوى مجازى بيا از صحبت اغيار بگذر * بيا از هر چه جز از يار بگذر